حدیث و روایات

رجوع به روات حدیث، به فرمان حضرت مهدی (عج)، نوعی لبیک‌گویی به امام زمان (عج) محسوب می‌شود. حکومت دینی که تحت ولایت حضرت مهدی (عج) قرار دارد، موازی با حکومت ایشان نیست، بلکه در ظل حکومت ایشان است و قوانینش از قرآن و عترت استنباط می‌شود.

در پاسخ به پرسشی دربارهٔ برتری زیارت امام رضا (ع) بر حج، پاسخ داده شده که هر یک از معصومان (ع) شریان‌های حیات جامعه‌اند و ارتباط با آن‌ها حیاتی است. اگر ارتباط با شریان رضوی به دلیل موقعیت خاصش قطع می‌شد، طریق هدایت گم می‌شد، پس راه بهشت و لقاء الله به زیبایی برای سالکان مفتوح شد.

حدیث «من تقدم علی قوم من المسلمین و هو یری أن فیهم من هو أفضل منه فقد خان الله و رسوله و المسلمین» در منابع شیعی سند معتبری ندارد و حتی اگر سندی داشته باشد، راویان آن غیر امامی و غیر ثقه هستند. قیاس این حدیث با تشکیل حکومت در عصر غیبت نابجاست؛ زیرا خلفای ناحق غاصب بودند، اما در عصر غیبت، ولی فقیه وظیفه تشکیل حکومت دینی را بر عهده دارد که این به معنای پیشی گرفتن از امام زمان (عج) نیست، بلکه عمل به فرامین الهی و برقراری عدالت است.

روایتی که در کتاب دارالسلام محدث نوری از امام سجاد (ع) نقل شده و ایشان را در اثر اندوه سر به دیوار کوبیده و باعث شکستگی بینی و سرشان شده است، در منابع مستند شیعی وجود ندارد و تهمت تلقی می‌شود.

استناد به داستان‌هایی مانند آنچه در کرامات الحسینیه آمده، در مورد سیرهٔ معصومان و شخصیت‌های بزرگ دینی، محل اشکال است؛ زیرا ممکن است این نقل‌ها با هدف بدعت‌گذاری یا فریب صورت گرفته باشد و با معیارهای شرعی و روایی سازگار نباشد. در حالی که شیعه در استنباط احکام بسیار حساس است، نمی‌تواند در مورد سیرهٔ معصومان به داستان‌های فاقد سند معتبر اکتفا کند.

بر اساس روایات، «علیا» در آیه ۵۰ سوره مریم به حضرت علی علیه السلام اشاره دارد و نام ایشان از اسماء الهی مشتق شده است. این تفسیر با استناد به روایات و تفاسیر مختلف ارائه شده و به این پرسش که آیا «علیا» نام مبارک حضرت است یا صفت برای «لسان صدق»، پاسخ می‌دهد.

بر اساس روایتی از امام باقر (ع)، خداوند متعال هزار هزار جهان و هزار هزار آدم آفریده است و ما در پایان این جهان‌ها و آن آدمیان قرار داریم. بشر امروزی از نسل حضرت آدم ابوالبشر است که نسبت به نسل‌های قبلی دارای امتیازات خاصی می‌باشد. خداوند پس از نابودی این جهان، جهانی دیگر با آدمیان جدید می‌آفریند.

حدیثی که امام صادق (ع) فرمودند «فرزند واحدی که انسان پیش از خود به آخرت بفرستد، بهتر از هفتاد نفری است که پس از او باقی بمانند و در رکاب قائم (عج) با سلاح مبارزه کنند»، از حیث سند ضعیف است. با این حال، فرزند مؤمن شفیع سابق است و فرزندانی که در نوکری حضرت قائم (عج) باشند، باقیات صالحات و خیر دنیا و آخرت محسوب می‌شوند.

احادیث اثبات می‌کنند که امام زمان (عج) سیره رسول خدا (ص) را احیا و ماموریت ایشان را به پایان می‌رسانند. ایشان حاکم عوالم متعددی هستند و درک قامت بلند ایشان از ناسوت تا سدره المنتهی برای ما ممکن نیست. امام زمان (عج) خضرتر از خضر و استاد او هستند و صاحب علوم ناشناخته و امور مخفی می‌باشند.

امر به معروف و نهی از منکر در شرایط امروزی تعطیل‌شدنی نیست، بلکه باید با مدیریت، سیاست و برنامه ریزی خاص و با استفاده از امکانات نوین مانند نامه، کارت پستال، تابلو و فضای مجازی انجام شود. حتی اگر تنها یک گل کاشته شود یا یک خار زدایی شود، موفقیت محسوب می‌شود.

حدیث «بر ده نفر یا بیشتر امارت نکنید» ناظر به ریاست‌طلبی مذموم است که ناشی از کبر و غرور است، نه حکومت اسلامی که لازمهٔ جامعه است. در عصر غیبت، مؤمن باتقوا و اصلح باید رهبری جامعه را بر عهده گیرد و انکار حاکمیت او به معنای پذیرش حاکمیت طاغوت است.

لزومی ندارد که پیامبران پشت سر هم مبعوث شوند؛ همزمانی پیامبران در مناطق مختلف یا به عنوان یار و یاور یکدیگر، تعداد ۱۲۴ هزار پیامبر را در بازه زمانی کوتاه‌تر توجیه می‌کند. برخی پیامبران برای مناطق خاصی برانگیخته می‌شدند.

روز جمعه در قیامت شفاعت کسانی را می‌کند که در این روز بسیار بر محمد و آل محمد صلوات فرستاده‌اند. ایام، پدیده‌هایی زنده و با شعور الهی هستند که جلوه‌های حیاتشان به اشکال مختلف مشاهده می‌شود و هر کدام می‌توانند به اراده خداوند متجسد شوند.

ضعف سند حدیث دلیلی بر بطلان متن آن محسوب نمی‌شود، بلکه ممکن است از دلایل عدم توثیق حدیث باشد. به همین ترتیب، صحت سند نیز به تنهایی دلیل کافی برای صحت متن حدیث نیست. ضعف سند با احادیث متواتر، شهرت، یا تطبیق آن با آیات و احادیث صحیح قابل جبران است.

حدیث آل محمد (ص) به معنای سخنان ظاهری آنان نیست، بلکه به حقایق وجودی، علم بیکران و اسرار نهانشان اشاره دارد که درک آن برای همگان ممکن نیست. پذیرش حدیث منوط به آرامش دل و آشنایی با آن است و انکار آن مساوی کفر است. این حدیث در اصول کافی نقل شده است.

فتوحات مکیه با آدرس‌هایی که قرآن و عترت برای سیر و سلوک ترسیم کرده‌اند، هم‌خوانی ندارد. راه مستقیم سلوک، معرفت امام است که در دعای «اهدنا الصراط المستقیم» به آن اشاره شده و مصداق آن امیرالمؤمنین (ع) است. باید از کشتی قرآن و عترت سوار شد و قدم در جای پای مولا گذاشت.

متن نقل شده دربارهٔ کشتی نجات امام حسین (ع) حدیث نیست و جعلی است. حتی آدرس ذکر شده در ذیل آن نیز نادرست بوده و چنین حدیثی در آنجا وجود خارجی ندارد. این متن به دلایل قطعی اشکالات اساسی دارد و حتی به عنوان یک متن ذوقی نیز پذیرفتنی نیست.

واژه «راسخ» در اسماء حسنای الهی ذکر نشده و با اسم مبارک «المومن» مقایسه نشده است؛ بلکه غرض طرح این نکته بوده که صرف تشابه اسمی، اثبات تساوی معنایی نمی‌کند. رسوخ در علم برای ذات حق معنایی ندارد، زیرا علم الهی منتشر می‌شود و انسان‌های والایی غواص این علم می‌گردند. اهل بیت (ع) از جوشش اولیه علم هستند و مقامشان بالاتر از رسوخ در علم است.

در عصر غیبت کبری، رجوع به روات حدیث و تفاسیر آیات و روایات مورد تایید امام زمان (عج) است. علمای شیعه باطنا و روحانی با حضرت در ارتباطند و امر مراجعه به روایات و آیات روشن است. کسانی که قصد تعطیلی احکام یا ادعای دروغین نیابت دارند، از این مقوله بهره نمی‌برند. خداوند زمینه کشف حقیقت را برای اهل باطن فراهم می‌آورد.

اهل بیت علیهم السلام افضل و اکمل راسخان علم هستند و علم تأویل قرآن به طور خاص به ایشان اختصاص دارد. مقام ایشان بالاتر از رسوخ در علم است، زیرا آنان معادن علم و باب علم رسول خدا (ص) هستند. هرچند مفهوم «راسخون» به طور عام به دیگران نیز اطلاق می‌شود، اما مرتبه آنان ضعیف‌تر است. علم الهی دارای مرکز و شعباتی است و جایگاه اهل بیت (ع) در علم، جوشش اولیه آن است.