کلام و عقاید

استنباط قوی از قرآن این است که نیکی به والدین در تمام ادیان مورد تاکید بوده است. قرآن به عهد بنی‌اسرائیل برای احسان به پدر و مادر اشاره دارد و سخنان حضرت عیسی (ع) درباره نیکی به مادر و حضرت یحیی (ع) درباره نیکی به والدین را نقل می‌کند.

دفع بلا به معنای ممانعت از رسیدن و اثابت بلا است، در حالی که رفع بلا به معنای برطرف کردن بلا پس از وقوع و اثابت آن است. به عبارت دیگر، دفع بلا همان پیشگیری و رفع بلا همان دور کردن یا مداوای آثار بلا پس از تحقق آن است. دفع بلا را می‌توان به ایمن‌سازی و واکسیناسیون تشبیه کرد، و رفع بلا را به تلاش برای معالجه و درمان.

مداح در بیان خود خطا کرده است؛ تنها خدای قادر متعال است که امور جهان را می‌گرداند و همه چیز به اذن و ارادهٔ اوست. امام حسین (ع) به اذن الهی در حرکت عالم نقش دارند، نه اینکه خودشان مستقلا کاری انجام دهند یا به خدا کمک کنند.

هیچ دیده‌ای، چه در دنیا و چه در عقبی، امکان رویت خداوند را ندارد؛ زیرا او به هیچ حدی محدود نمی‌گردد. کائنات و اهل آن پیوسته مقهور حضرت واحد و قهارند. مراد از رویت در اخبار متشابه، ظهور عنایات و توجهات خاصه الهی بر بندگان است و مراد از لقاء الله، ظهور لطف ویژه خدا در کشف اسرار اوست.

مقام قاب قوسین یا او ادنائی، فراتر از توان درک انسان زمینی است و ستون فقرات جان او تحمل سنگینی عظمت آن را ندارد. این مقام فراتر از اسماء و صفات الهی قرار دارد و تنها پیامبر اکرم (ص) به آن راه یافتند. بندگان عادی درکی از این عالم نخواهند داشت.

ترس از صاحبان قدرت و ثروت به اذن و اراده الهی است؛ بدون اذن خدا هیچ فعلی رخ نمی‌دهد. باید به سرمنشأ قدرت توجه کرد که همان خداست. همه توانمندان قدرت خود را به امانت دارند. ترس واقعی و حقیقی فقط از خداوند است، چنانکه در قرآن نیز به آن اشاره شده است.

مهر خداوند فراتر از درک مخلوقات است و در خلقت زمین و آسمان، روزی دادن به همه انسان‌ها، شفای بیماران و رفع نیازها تجلی می‌یابد. این مهر در آخرت به شکلی والاتر آشکار خواهد شد، زیرا ذات خداوند فراتر از مهر است و مهر تنها یکی از جلوه‌های اراده و هنر اوست.

عالم لاهوت آسمان هفتم نیست، بلکه عالمی مجرد و فارغ از مخلوقات است. نهایت رشد معنوی انسان، مقام قاب قوسین یا او ادنی است که بالاتر از لاهوت قرار دارد. عشق الهی، ایستگاه نیست بلکه آغاز حرکتی نوین در بندگی است و جهان اسماء حسنی، آغاز رویش‌های بدیع است.

درک و بهره‌مندی از عوالم دیگر به اندازهٔ افق علم، ظرفیت حکمت و میزان به‌کارگیری آن‌ها در عمل بستگی دارد. همانند رایانه، میزان پردازش و درک انسان از مسائل عالم به رتبهٔ سامانهٔ او وابسته است. شعور و درک افراد در عوالم دیگر نیز متفاوت است و با ارتقاء روح و نور ملکوتی، فهم و بهره‌مندی افزایش می‌یابد. صرف تصور، دلیل حضور نیست و یقین کاذب عامل گمراهی است.

وجود مبارک امام علی (ع) پایگاه تحقق اراده سبحانی است و تعدد مظاهر و حوادث متضاد از ایشان ممکن است. تشکیک اقوام مخالف دلیلی بر عقب‌نشینی از حقیقت به اثبات رسیده ندارد. کسی که تمام ابعاد وجودش به مالک اصلی‌اش واگذار می‌شود، تحقق شئون متعدد و مختلف و متضاد در لحظه واحد برایش شدنی است.

مقام عبداللهی و تسلیم اراده مولا به خداوند، باعث تحقق اراده مطلق حق بر جان مبارک ایشان شد. این امر با حفظ خلوت اعلایشان، بذل کریمانه ایشان را ممکن ساخت. تردید عوام در این قضیه به دلیل عدم درک جمع بین خلوت اعلا و نزول آیه زکات است.

معرفی امام علی (ع) به عنوان «عارف» توحید، نه تنها تعظیم ایشان نیست، بلکه تحقیر مقامشان است. ایشان «عیبه العلم»، «معدن العلم» و دارای مقام «علم اللهی» هستند. حضرات معصومین پایگاه‌های معرفت الهی و محل انشعاب معارف ربانی‌اند و جایگاه مولا در این میان خاص است.

همه موجودات عالم به عدل از فیوضات الهی بهره‌مندند، اما میزان بهره‌مندی هر کس به اختیار و اعمالش بستگی دارد. هرچه موجودی تنومندتر باشد، نیازش به فیض الهی بیشتر است، اما موجودی که کاستی دارد، به اندازهٔ ظرفیت خود از فیض بهره می‌برد. این اصل شامل حضرات معصومین نیز می‌شود.

به نص آیه شریفه ۱۷۲ سوره اعراف و احادیث صادره، عالم ذر حقیقت دارد. در این عالم، خداوند از پشت و صلب فرزندان آدم، ذریه آنها را برگرفت و آنها را گواه بر خویشتن ساخت و فرمود: «آیا من پروردگار شما نیستم؟» و آنها گفتند: «آری، گواهی میدهیم!» تا روز قیامت نگویند ما از این غافل بودیم.

برخی اسم‌های الهی برای برخی دیگر صفت محسوب می‌شوند. اسم‌های «الله، تبارک، تعالی» در راس قرار دارند و بقیه اسماء از انشقاقات آنها هستند. بنابراین می‌توان گفت «الله الکریم» اما نمی‌توان گفت «الکریم الله»، زیرا الله با کرم ستوده می‌شود، اما کرمیت پروردگار با الهیت او وصف نمی‌شود.

کلام خدا مخلوق نیست، بلکه محدث خداست؛ یعنی خدا آن را بوجود آورده اما جنس ایجادی آن از نوع خلقت نیست. کلام خدا فعل خدا از اسم «متکلم» است. همانطور که خلق خدا نشئتی از نشئات خداست، کلام خدا نیز نشئتی خاص از نشئات خداست و نباید به آن «آفریده خدا» گفت.

تکالیف افراد به اندازهٔ توانایی و بهره‌مندی علمی آن‌هاست و نداشتن احاطه علمی در موضوعی، در صورتی که فرد به منبع مورد اعتماد دسترسی نداشته باشد، مجازات ندارد. اما مقاومت در برابر ثقلین یا رفتار عالم عاقل، نشان جهل آشکار است و عذر جاهل پذیرفته نیست.

اسماء حسنای الهی دارای مراتب و مقامات ویژه‌ای هستند و برخی اصل و ریشهٔ دیگران محسوب می‌شوند، اما همه به یک مرجع واحد رجوع دارند و با هر کدام می‌توان خدا را خواند. این بدان معناست که هرچند تفاوت رتبی وجود دارد، اما همهٔ اسماء به ذات واحد الهی بازمی‌گردند و می‌توانند وسیلهٔ دعا و خواندن او باشند.

شاکله به معنای مغز مرکزی نیت آدمی است که از خمیرمایه و نیت شکل می‌گیرد و عمل از آن نشأت می‌گیرد. ارتباط آن با طینت و خلقت از آب شیرین و شور نیاز به بررسی بیشتر دارد، زیرا هرچند طینت می‌تواند مبنای شاکله باشد، اما شاکله خود نیت و جهت‌گیری درونی انسان است.

توبه در زمان ظهور امام زمان (عج) پذیرفته نخواهد شد، زیرا عصر ظهور نشئتی ویژه و آخرالزمانی است و توبه در آن زمان مانند توبه در برزخ است که دیگر سودی ندارد. توبه باید قبل از وقوع عذاب و در فرصت مناسب انجام شود. این بدان معناست که نباید از توبه برای گستاخی در گناه استفاده کرد، بلکه باید در زمان امکان گناه و قبل از رسیدن عذاب، به درگاه الهی روی آورد.