کلام و عقاید

قدرت خداوند نامحدود و عین ذات اوست و از هرگونه عیب و نقص منزه است. خداوند قادر بر انجام تمام کارهاست، اما چون ذات او جمیل محض و کامل است، هرگز کاری که شر و قبح را همراه داشته باشد و لغو و عبث محسوب شود، از او صادر نمی‌گردد. قدرت الهی در قلمرو حکمت، مصلحت، عدل و احسان جاری می‌شود.

روایت «همانا الله تبارک و تعالی تهی از خلق و خلق تهی از او» به این معناست که هیچ شباهتی میان خالق و مخلوق وجود ندارد. خدا نه مانند مخلوق است و نه مخلوق مانند خدا. هر آنچه غیر از خداست، مخلوق است و خدا خالق همه چیز. استفاده از «اسم» برای خدا از باب ناچاری و فقر خلایق در ارتباط با اوست، نه اینکه خدا به صفات مخلوق نیاز داشته باشد.

عذاب الهی بازتاب اعمال و انتخاب‌های خود انسان است و جنس آن متناسب با اعمال، افکار و نیات او ظهور می‌کند. همان‌طور که از یک دانه، گیاهی متناسب با خاک و آب و هوای اطرافش رشد می‌کند، انسان نیز از اعمال و افکار خود در دنیا، در سرای دیگر ظهوراتی متناسب با آن‌ها خواهد داشت.

آیه شریفه «و لقد خلقنا الإنسان و نعلم ما توسوس به نفسه و نحن أقرب إلیه من حبل الورید» بیان می‌کند که خدا از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است. «خدا حائل میان ما و حبل خویش است» به این معناست که خدا از حیات و هر آنچه هست برتر و والاتر است و حس بندگی که از او می‌رسد، از حیات برتر است و با هیچ طعم و مزه‌ای قابل قیاس نیست.

فنگ شویی، روشی چینی در طراحی و چیدمان منزل است که شبیه آئینی باستانی و شبه فلسفی عمل می‌کند. این روش با هدف هماهنگی، به جذب انرژی‌های مثبت و منفی می‌پردازد و می‌تواند شبیه طلسم‌گذاری، خود جادوگری و حتی بت‌پرستی پیشرفته باشد. اعتقاد به شانس و توکل به نیروهای ماوراءالطبیعی در این فن، با مبانی اسلام در تضاد است و پیشرفت علمی چینی‌ها ربطی به آن ندارد.

نماز برای تقرب به سوی خدا خوانده می‌شود، نه برای جذب پرانا، انرژی‌های چهارگانه، باز شدن چاکراها یا دفع انرژی منفی. نیت تقرب و رضای الهی انسان را به عظمت قدسی متصل می‌سازد و هر کس نماز را برای اهداف دیگر بخواند، نمازش ناخالصانه خواهد بود. تطبیق مناطق بدن در سجده با چاکراها کذب محض است.

علم الهی آغاز زمانی و مکانی ندارد، زیرا ابتدائیت به معنای آغاز نشأت زمانی و مکانی است و درک بی‌ابتدایی برای موجود مقید به زمان و مکان ممکن نیست. با جنبه فرازمانی و فرا مکانی می‌توان به درکی از علم بی‌انتها رسید. علم خداوند از کم و کیف و حدود آزاد است و پیش از مشیت و ارادهٔ الهی قرار دارد.

هستی خدا ذاتی است و مخلوقات در هستی با او شریک نیستند. اگر هستی غیرذاتی موجودات را انکار کنیم دچار کفر شده‌ایم و اگر هستی خدا را دارای اجزاء بدانیم که مخلوقات با قسمتی از آن مشترک‌اند، ذات حق را از وحدت انداخته‌ایم.

تمام حضرات معصومین (ع) ادلاء و راهنمایان به سوی حق تعالی هستند و این لقب مختص امام حسین (ع) نیست. مراد از «الدلیل علی ذات الله»، توجه دادن خلایق به سوی ذات احدیت است، زیرا ذات حق به ما هو ذات دست‌نیافتنی است و حضرات معصومین (ع) با وجودشان، واسطهٔ این توجه هستند، همانطور که با نام‌های خدا، حضرت حق را می‌خوانیم.

الله تبارک و تعالی دارای اسماء و صفات است، اما نباید دارایی خدا را با خود خدا یکی دانست؛ همانطور که مالکیت آسمان‌ها و زمین از آن خداست ولی نمی‌توان ذات حق را با آن‌ها یکی دانست. اختصاص اسماء حسنا به ذات حق، حاکمیت او را اثبات می‌کند، نه یکی دانستن ذات با اسم. عبادت اسماء و صفات به جای ذات، کفر محض و شرک است، زیرا اسم غیر از مسمی است.

انسان و هیچ موجودی مالک هیچ قدرت و نیرویی نیست؛ همه توانایی‌ها به اراده و قدرت الهی به امانت داده شده است. چه این توانایی محدود باشد و چه گسترده، تنها به قدرت خداست. تفاوت قدرت موجودات با خدا در این است که مالک اصلی قدرت خداست و توانایی موجودات تنها تا زمانی که خدا بخواهد، جلوه خواهد داشت.

پاسخ به این پرسش که آیا می‌توان برای بندگان ظالم آرزوی مرگ کرد، با بیان اینکه برای کسانی که امید هدایتشان وجود ندارد و بقایشان جز تولید فسق و فساد عایدی دیگری ندارد، طلب مرگ لطف خاصی است. دعای ۲۷ صحیفه سجادیه الگوی زیبایی برای تنظیم دعاها در مورد ظالمان است.

نقد سخنرانی درباره دعا و شفا با اشاره به تناقض در مطالب گوینده مبنی بر تغییرناپذیری تقدیر و اثر دعا بر آن. حقیقت دعا شامل درخواست امور تقدیر نشده و تغییر تقدیرات محکم شده است و دعای لیله القدر نمونه‌ای از آن است.

خداوند در قرآن کریم به عنوان «وکیل» معرفی شده است؛ یعنی آفریننده و تدبیرکننده همه چیز. هیچ موجودی در عالم نمی‌تواند اثری بگذارد مگر به اذن و اراده الهی. وکالت خداوند به معنای امکان تحقق یافتن نیات و اعمال موجودات است و هر چیزی در هستی، در تمام ابعاد وجودی خود، نیازمند اوست و بدون او هیچ تحققی ندارد.

اگر وجود را میان خالق و مخلوق مشترک معنوی بدانیم، این امر وحدت وجود را از بین برده و خالق و مخلوق را یکی می‌پندارد. این دیدگاه یگانگی وجود را تکثیر کرده و آن را به تعداد مخلوقات توسعه می‌دهد که این امر توحید خداوند را منهدم می‌کند.

من اعظم، همان "من"ی است که تجلی‌گاه عظمت کبریایی الهی است. این "من"، انتخابگر و اختیارگری است که کمال حسن را در اختیار و گزینش داراست و با انتخاب درست، به مختار خدا تبدیل می‌گردد.

اسماء حسنا همان زینت فوق زیور "من" است و نقشه راه و کار و هستی "من" را تشکیل می‌دهد. این اسماء، راهنمای وجودی انسان و تجلی‌دهندهٔ عظمت الهی در هستی او هستند.

نیاز «من» و هر موجود دیگری، تنها و تنها به خداوند متعال است. اگرچه خالق حکیم، نوعی وابستگی و ارتباط میان مخلوقاتش ایجاد کرده تا آنها را نسبت به هم مجتمع سازد، اما «من» بی‌هیچ تعلق، فقط او را می‌شناسد و بس.

مقر «من» می‌بایست فوق آفاق جهان باشد، زیرا جهان همچون پله‌کان زیر پای «من» قرار دارد. این توصیف، عاریتی است برای بیان جایگاه متعالی «من» نسبت به جهان مادی.

صورت‌ها و سیرت‌ها، تعلقات «من» به شمار می‌آیند و به عنوان حجاب‌های آفاق آن محسوب می‌شوند. این بدان معناست که صورت و سیرت، خود «من» نیستند، بلکه متعلقات و پوشش‌های آن هستند.