اخلاق و عرفان

صبر در مشکلات زندگی، به شرطی که مانع تلاش برای رفع آن‌ها نشود، حسن انجام وظیفه است و می‌تواند اجر اخروی داشته باشد. تحمل درد دندان، دلیلی برای عدم جستجوی تسکین آن نیست. در مورد مشکلات زندگی مانند اعتیاد همسر، باید در جهت رفع آن کوشید و در صورت عدم امکان، با مشورت تصمیم گرفت. هر عملی که به نیت قرب الهی انجام شود، ماجور است.

تقویت صبر با توکل به خداوند حلیم و درک این حقیقت که خلایق پای میز امتحان الهی هستند، حاصل می‌شود. صبر، آشکارکنندهٔ صفات نیکو و نورانیت باطن است، در حالی که جزع، ضعف، تیرگی و اضطراب قلب را نمایان می‌سازد. پذیرش تلخی‌ها با خضوع و تسلیم، شرط اصلی صبر است.

فراز «وابدا به اولا ثم الثانی والثالث» در زیارت عاشورا به سه خلیفه تطبیق داده نمی‌شود و نباید آن را دست‌آویزی برای لعن عمومی قرار داد. شیعیان باید سیاستمدار باشند و از جری کردن مخالفان پرهیز کنند، زیرا دشمن‌تراشی خودزنی جاهلانه است و ممکن است مانع هدایت دیگران شود.

فرقه‌هایی که با لعن و ناسزاگویی به مقدسات اهل سنت، سعی در ایجاد اختلاف بین شیعه و سنی دارند، توسط کشورهای بیگانه حمایت می‌شوند. رهبران این گروه‌ها با ادعای مرجعیت دینی، مردم را فریب می‌دهند. برخورد با این افراد و حامیان سرسختشان باید با بصیرت و دوری از جهل باشد، زیرا جهل، عالم بی‌عقل را می‌کشد.

ریزش گناهان به معنای اسقاط تکالیف نیست و حق الناس از جمله دیونی است که باید ادا شود. در صورت ناتوانی از اداء، باید از خداوند طلب یاری کرد و از او خواست که مظالم عباد را از جانب ما جبران نماید.

ذکرهای با عدد مشخص و حروف ابجد را تنها حضرات معصومین (ع) به علم جفر مسلطند و هر کس غیر از ایشان تجویز کند، ذاکر را به زحمت می‌اندازد. تنها باید به اذکار ماثور توصیه شده از سوی معصومین عمل کرد، زیرا ایشان حقیقت ذکر و اسماء حسنای الهی هستند و به اسرار و آثار اذکار عالمند.

تمام جنود عقل، که همان مکارم اخلاق هستند، در مخزن دل حضور دارند. با برقراری ارتباط دل با آن‌ها و انتخابشان، می‌توان به آن‌ها دست یافت و جان را با آن‌ها عجین نمود. حقیقت ایمان، مکارم اخلاق را در جان نشانده و بارور می‌کند.

علم قرآنی و عترتی، حقیقت دانش عالم هستی است و مذاکره آن، علم شهرالنبی محسوب می‌شود. طلب علم شامل تقوا، یقین، معرفت نفس و معرفت رب است. علمی که با اخلاص همراه نباشد، مورد نکوهش است؛ زیرا علم ساعه نیازمند عمل طولانی است و عالم بی‌عمل مورد عقوبت الهی قرار می‌گیرد.

ذکر عملی همان اطاعت محض از پروردگار است و ذکر قلبی از قلب طاهر و عارف برمی‌آید. ذکر زبانی که با موافقت قلب نباشد، لفظی بی‌روح است. اصل و ریشهٔ اطاعت و معصیت، ذکر و غفلت از خداست. برای تبدیل ذکر زبانی به قلبی و عملی، باید قلب را قبلهٔ زبان قرار داد و با موافقت عقل و ایمان سخن گفت.

ریزش گناهان به معنای اسقاط تکالیف نیست و حق الناس از جمله دیونی است که باید ادا شود. در صورت ناتوانی از اداء، باید از خداوند طلب یاری کرد و از او خواست که مظالم عباد را از جانب ما جبران نماید.

ذکرهای با عدد مشخص و حروف ابجد را تنها حضرات معصومین (ع) به علم جفر مسلطند و هر کس غیر از ایشان تجویز کند، ذاکر را به زحمت می‌اندازد. تنها باید به اذکار ماثور توصیه شده از سوی معصومین عمل کرد، زیرا ایشان حقیقت ذکر و اسماء حسنای الهی هستند و به اسرار و آثار اذکار عالمند.

تمام جنود عقل، که همان مکارم اخلاق هستند، در مخزن دل حضور دارند. با برقراری ارتباط دل با آن‌ها و انتخابشان، می‌توان به آن‌ها دست یافت و جان را با آن‌ها عجین نمود. حقیقت ایمان، مکارم اخلاق را در جان نشانده و بارور می‌کند.

علم قرآنی و عترتی، حقیقت دانش عالم هستی است و مذاکره آن، علم شهرالنبی محسوب می‌شود. طلب علم شامل تقوا، یقین، معرفت نفس و معرفت رب است. علمی که با اخلاص همراه نباشد، مورد نکوهش است؛ زیرا علم ساعه نیازمند عمل طولانی است و عالم بی‌عمل مورد عقوبت الهی قرار می‌گیرد.

ذکر عملی همان اطاعت محض از پروردگار است و ذکر قلبی از قلب طاهر و عارف برمی‌آید. ذکر زبانی که با موافقت قلب نباشد، لفظی بی‌روح است. اصل و ریشهٔ اطاعت و معصیت، ذکر و غفلت از خداست. برای تبدیل ذکر زبانی به قلبی و عملی، باید قلب را قبلهٔ زبان قرار داد و با موافقت عقل و ایمان سخن گفت.

تمام جنود عقل، که همان مکارم اخلاق هستند، در مخزن دل حضور دارند. با برقراری ارتباط دل با آن‌ها و انتخابشان، می‌توان به آن‌ها دست یافت و جان را با آن‌ها عجین نمود. حقیقت ایمان، مکارم اخلاق را در جان نشانده و بارور می‌کند.

ذکر عملی همان اطاعت محض از پروردگار است و ذکر قلبی از قلب طاهر و عارف برمی‌آید. ذکر زبانی که با موافقت قلب نباشد، لفظی بی‌روح است. اصل و ریشهٔ اطاعت و معصیت، ذکر و غفلت از خداست. برای تبدیل ذکر زبانی به قلبی و عملی، باید قلب را قبلهٔ زبان قرار داد و با موافقت عقل و ایمان سخن گفت.

اهانت نکردن به عقاید اهل سنت به معنای پذیرش آنها نیست. شیعه واقعی با سیره اهل بیت (ع) رفتار می‌کند و از بیان مطالب تحریک‌کننده که مانع پذیرش حق می‌شود، پرهیز می‌کند. برائت و تبری باید با فراست، فکر، تعقل و هدفمند باشد و قصد قربت داشته باشد، نه اینکه باعث تحریک و تهییج دیگران شود.

تقیه هم مراتبی دارد. شیعه به معنای واقعی، نادر و کمیاب هستند و محبان درجاتی دارند. در میان شیعیان گروه‌ها و فرقه‌های متعددی انشعاب یافته و هنوز در بعضی جهات اختلاف نظر جدی دارند. نفوذی دشمنان اسلام در میان شیعیان زیاد است. هر کس از سیاست‌های راهبردی حضرات در عرصه حکومت بی‌اطلاع باشد به ساحت شیعه ضربه خواهد زد. چه بسا بخاطر اختلاف سطح علمی و عقلی بایستی تقیه نمود و گاهی سکوت بهترین تقیه است.

ایمان بایستی شکوفا شده و رشد کند، وگرنه مانند چوب خشک بی‌فایده است. اگر دو روز انسان برابر باشد مغبون است و اگر بدتر باشد ملعون. پس باید از خدا خواست که ایمان را در دل تازه کند تا تبدیل به لباس تقوا شود.

در زمان غلبهٔ جور بر عدل، سزاوار نیست که به کسی گمان خوب برد، مگر اینکه خوبی او آشکار شود؛ اما در زمان عدل، نباید به کسی گمان بد برد، مگر اینکه بدی او معلوم گردد. در زمان جور، نباید شتاب‌زده حسن ظن داشت، بلکه باید با تحقیق و اختبار قضاوت کرد.